Rutinat vdesin të hënën. Jo sepse janë të gabuara, por sepse janë shkruar të dielën, nga një njeri i pushuar që beson se do të zgjohet gjithmonë kështu. Dita e keqe nuk pyet për planin tënd. Prandaj plani duhet të ketë një version për të.
Versioni i ditës së keqe
Shkruaj rutinën në dy shtresa. Shtresa e plotë është ajo që bën kur ke gjumë dhe kohë. Shtresa e shkurtër është ajo që bën edhe kur je i lodhur, i mërzitur ose vonë. Shtresa e shkurtër duhet të zgjasë nën dhjetë minuta. Përndryshe, në ditën e keqe do ta braktisësh të gjithën dhe do ta quash veten përtac.
Shembull. E plotë: tridhjetë minuta lexim dhe një faqe e shkruar. E shkurtër: një paragraf dhe një gotë ujë para telefonit. Të dyja numërojnë. Vetëm e dyta të mban në lojë kur nuk ke humor.
Vendi dhe ora, jo ndjenja
Lidhe rutinën me një vend që tashmë ekziston. Kafja. Pragu i derës. Ora dhjetë e darkës. Mos e lidh me «kur të ndihem gati». Gati është një ndjenjë e rrallë. Ora është një fakt.
Nëse e humb një ditë, kthehu të nesërmen te shtresa e shkurtër, jo te një fjalim i gjatë për veten. Vazhdimësia ka më shumë rëndësi se intensiteti. Një zinxhir i hollë që nuk këputet të çon më larg se një ditë heroike e ndjekur nga heshtja.
Një rutinë me dymbëdhjetë pika është një listë faji.
Çfarë të heqësh nga lista
Zgjidh tri gjëra. Nëse pas dy javësh i mban, shto një të katërt. Njerëzit i braktisin rutinat sepse i ndërtojnë për njeriun që duan të jenë, jo për njeriun që zgjohen të martën në mëngjes.
Rutina e mirë nuk të bën mbresëlënës. Të bën të pranishëm. Kjo mjafton për të nisur një jetë që nuk varet nga motivimi i rastit.