Dështimi bëhet i rëndë kur e kthen në emër. «Dështova në këtë përpjekje» është një fakt. «Jam dështak» është një dënim për të gjithë personin. I pari të lë një derë. I dyti të mbyll dhomën dhe e hedh çelësin.
Emri që i vë gabimit
Kur një gjë nuk shkon, shkruaj çfarë provoi: takimi nuk doli, teksti nuk u lexua, u ngrita vonë tri ditë. Fjali të shkurtra. Pa «gjithmonë» dhe pa «kurrë». Këto dy fjalë e kthejnë një ngjarje në fat.
Tri pyetje që e bëjnë të dobishëm
- Çfarë funksionoi, edhe pak?
- Çfarë do ta ndërroja herën tjetër?
- Kur e provoj përsëri, në një datë të shkruar?
Pa datën e tretë, reflektimi bëhet ditar. Me datën, bëhet plan. Informacioni pa një hap të ri është thjesht kujtim i hidhur, dhe kujtimi i hidhur nuk të stërvit. Të lodh.
Mbaje gabimin si mësues vetëm për aq kohë sa të tregon rrugën.
E drejta për ta mbyllur
Jo çdo gjë duhet riprovuar. Ndonjëherë informacioni është: kjo rrugë nuk është imja. Edhe kjo është fitore, nëse e zgjedh ti dhe nuk të zgjedh turpi. Të heqësh dorë nga një gjë e gabuar nuk është dobësi. Është fokus.
Pastaj lëre gabimin. Nuk të duhet ta mbash si flamur, as ta tregosh çdo darkë si provë se je njeri serioz. E lexove. E përdore. Ec përpara.