E ke parë atë skenë. Dhomë e gjerë, ujë i ngrohtë, asnjë nxitim, një mëngjes që nuk i përket askujt tjetër. E lidh me paratë që ende nuk i ke. Dhe derisa ato të vijnë, dita jote kalon si korridor drejt një jete tjetër.
Skena që e shet për më vonë
«Kur të kem para, do të pushoj. Kur të kem kohë, do të kujdesem për veten.» Paraja mund të blejë një banjo më të bukur. Nuk të mëson dot si të rrish pesë minuta pa e kontrolluar telefonin. Atë e mëson tani, në banjon që ke, ose nuk e mëson as kur ndërron pllaka.
Versioni i vogël
Versioni i pasur i atij dushi është i ngadaltë, pa lajme, pa zë të lartë në kokë. Versioni i sotëm është i njëjti ritëm: ujë, një minutë pa ekran, një peshqir i pastër, dritë që nuk të verbëron. Pastaj vishesh si njeri që ka ku të shkojë, edhe nëse po shkon në punën e zakonshme.
Jo për t'u dukur. Për t'i thënë trupit se kjo ditë nuk është mbetje në pritje të një versioni më të mirë të saj.
Luksi është i këndshëm. Respekti ndaj ditës sate është më i rrallë.
Respekti para luksit
Nëse e trajton ditën e sotme si pritje, do ta trajtosh edhe të nesërmen njësoj, me ose pa para. Zakoni i shpërfilljes të ndjek në shtëpinë e re.
Bëj dushin e ngadaltë sonte. Jo sepse të bën të pasur. Sepse të bën prezent. Njeriu që di të rrijë i qetë me atë që ka, di edhe çfarë të bëjë kur të ketë më shumë.